با مبارزات ایدئولوژیک ـ سیاسی علیه فحاشی، تهدید و ارعاب راهمان را ادامه می دهیم
دریافت فایل PDF دریافت فایل WORD بحث خود را از قول لنین شروع میکنیم. لنین در مقالۀ “اهمیت سیاسی دشنام” مینویسد: « دشنام سیاسی همیشه روی عدم اصولیت ایدئولوژی، بیچارگی و ضعف و سستی فوقالعاده دشنام دهنده سرپوش میگذارد». هرگاه تاریخ مبارزات افغانستان را بعد از انشعاب “گروه انقلابی خلقهای افغانستان” از “سازمان جوانان مترقی” و جریان دموکراتیک نوین ورق زنیم دقیقاً مشاهده میکنیم که رکیک گویی، دشنام و فحاشی و حتی تهدید و ارعاب جایگزین مبارزه ایدئولوژیک ـ سیاسی گردیده است. بدین اساس عدهای تلاش ورزیدند که با دشنام و رکیک گویی، تهدید و ارعاب روی « عدم اصولیت ایدئولوژی، بیچارگی و ضعف و سستی فوق العاده» و عدم منطق خود روپوش گذارند. ابتدا این طرفند جا افتاد و تعدادی زیادی از جریان دموکراتیک نوین کشور را به دنبال خود کشاند و توانست که برای مدتی از مبارزه ایدئولوژیک ـ سیاسی علیه انحرافاتشان جلوگیری نماید، این “منطق” (منطق رکیک گوئی، دشنام و فحاشی) نمی توانست دوام بیاورد، زیرا حقانیت نداشت و از نگاه اصولی ضد انقلابی بود. زمانی که مبارزات ایدئولوژیک ـ سیاسی بصورت درست و اصولی علیه منطق رکیک گوئی، دشنام و فحاشی تا سرحد ارعاب و تهدید، از طرف حزب کمونیست (مائوئیست) افغانستان شروع گردید، ، تعادامۀ مطلب
